O TEMPORA, O MORES*
No te lo podrás creer, Daira, pero yo iba al colegio
en pantalones cortos y con una cartera enorme. Subía
a pie por la calle Brusi, y después por Sant Gervasio
de Cassoles hasta la plaza Bonanova. No había
casi tráfico y era un paseo. A medio camino, había
un colegio de monjas, las niñas iban todas con
uniforme y calcetines blancos, y muchas llevaban trenzas.
Este camino lo hacía cuatro veces al día, dos de ida
y dos de vuelta, porque comía en casa. En invierno,
salía tan tarde del colegio, que encontraba todas
las farolas encendidas. Pero como conocía el trayecto
y todo lo que encontraba por el camino, no tenía miedo.
Hoy ¡ni se te ocurra coger algo del suelo, eh!
Todo está sucio. En la calle hace un ruido ensordecedor,
todo son coches y camiones. Por las aceras, tan estrechas,
no se puede pasar, y tienes que ir con cuatro ojos
para que no se te eche encima un patinete o una bicicleta,
que van por todas partes. El comercio de toda la vida
ya no existe, todo son bares y casas de manicura:
ni quioscos donde comprar La Vanguadia, ni granjas
para tomarte un chocolate con churros. Y a la gente,
ni la entiendes cuando habla, ni sabes de dónde ha salido
de tan estrafalaria. Vámonos, Daira, que
aquí no se nos ha perdido nada. ¿Me entiendes, verdad?
Pere Casas Serra (Poemas urbanos, 29-11-2024)
*Inspirado en el poema VARCELONA, de Eduard Olesti
***
O TEMPORA, O MORES*
No t'ho podràs creure, Daira, però jo anava al col·legi
amb pantalons curts i una cartera enorme. Pujava
a peu pel carrer Brusi, i després per Sant Gervasi
de Cassoles fins a la plaça Bonanova. No hi havia
quasi trànsit i era un passeig. A mig camí, hi havia
un col·legi de monges, les nenes anaven totes amb
uniforme i mitjons blancs, i moltes duien trenes.
Aquest camí el feia quatre vegades al dia, dos d’anada
i dos de tornada, perquè dinava a casa. A l’hivern,
sortia tant tard del col·legi, que trobava tots els
fanals encesos. Però com que coneixia el trajecte
i tot el que trobava pel camí, no tenia gens de por.
Avui, ni se t’acudeixi agafar res de terra, eh!
Tot està brut. Al carrer fa un soroll ensordidor,
tot són cotxes i camions. Per les voreres, tan estretes,
no s’hi pot passar, i has d’anar amb quatre ulls
perquè no se’t tiri a sobre un patinet o una bicicleta,
que van per tot arreu. El comerç de tota la vida
ja no existeix, tot són bars i cases de manicura:
ni quioscs a on comprar La Vanguardia, ni granges
per prendre’t una xocolata amb melindros. I a la gent,
ni l’entens quan parla, ni saps d’on ha sortit
de tan estrafolària. Anem-nos-en, Daira, que
aquí no se’ns ha perdut res. ¿Oi que m’entens?
Pere Casas Serra (Poemas urbanos, 29-11-2024)
*Inspirat en el poema VARCELONA, d’Eduard Olesti
