jueves, 1 de octubre de 2026

2024-11-29 POEMAS URBANOS: O TEMPORA, O MORES

O TEMPORA, O MORES*


No te lo podrás creer, Daira, pero yo iba al colegio

en pantalones cortos y con una cartera enorme. Subía

a pie por la calle Brusi, y después por Sant Gervasio

de Cassoles hasta la plaza Bonanova. No había

casi tráfico y era un paseo. A medio camino, había

un colegio de monjas, las niñas iban todas con

uniforme y calcetines blancos, y muchas llevaban trenzas.

Este camino lo hacía cuatro veces al día, dos de ida

y dos de vuelta, porque comía en casa. En invierno,

salía tan tarde del colegio, que encontraba todas

las farolas encendidas. Pero como conocía el trayecto

y todo lo que encontraba por el camino, no tenía miedo.


Hoy ¡ni se te ocurra coger algo del suelo, eh!

Todo está sucio. En la calle hace un ruido ensordecedor,

todo son coches y camiones. Por las aceras, tan estrechas,

no se puede pasar, y tienes que ir con cuatro ojos

para que no se te eche encima un patinete o una bicicleta,

que van por todas partes. El comercio de toda la vida

ya no existe, todo son bares y casas de manicura:

ni quioscos donde comprar La Vanguadia, ni granjas

para tomarte un chocolate con churros. Y a la gente,

ni la entiendes cuando habla, ni sabes de dónde ha salido

de tan estrafalaria. Vámonos, Daira, que

aquí no se nos ha perdido nada. ¿Me entiendes, verdad?


Pere Casas Serra (Poemas urbanos, 29-11-2024)


*Inspirado en el poema VARCELONA, de Eduard Olesti

 

***

 

O TEMPORA, O MORES*


No t'ho podràs creure, Daira, però jo anava al col·legi

amb pantalons curts i una cartera enorme. Pujava

a peu pel carrer Brusi, i després per Sant Gervasi

de Cassoles fins a la plaça Bonanova. No hi havia

quasi trànsit i era un passeig. A mig camí, hi havia

un col·legi de monges, les nenes anaven totes amb

uniforme i mitjons blancs, i moltes duien trenes.

Aquest camí el feia quatre vegades al dia, dos d’anada

i dos de tornada, perquè dinava a casa. A l’hivern,

sortia tant tard del col·legi, que trobava tots els

fanals encesos. Però com que coneixia el trajecte

i tot el que trobava pel camí, no tenia gens de por.


Avui, ni se t’acudeixi agafar res de terra, eh!

Tot està brut. Al carrer fa un soroll ensordidor,

tot són cotxes i camions. Per les voreres, tan estretes,

no s’hi pot passar, i has d’anar amb quatre ulls

perquè no se’t tiri a sobre un patinet o una bicicleta,

que van per tot arreu. El comerç de tota la vida

ja no existeix, tot són bars i cases de manicura:

ni quioscs a on comprar La Vanguardia, ni granges

per prendre’t una xocolata amb melindros. I a la gent,

ni l’entens quan parla, ni saps d’on ha sortit

de tan estrafolària. Anem-nos-en, Daira, que

aquí no se’ns ha perdut res. ¿Oi que m’entens?


Pere Casas Serra (Poemas urbanos, 29-11-2024)


*Inspirat en el poema VARCELONA, d’Eduard Olesti